بداهه برای خود برای تو

در مداری خاکستری مداد رنگی روز را به شب میزدم ستاره و ماه را خودم میبافتم به هم خورشید را گرم تر از همیشه به آسمان رویایم میکوبیدمو از ته دل بلند بلند میخندیدم مانند دیوانه ای بی هدف بی دلیل بی صدا بلند میخندیدم به آرزوهایم پاک کنی برداشته بودم و افتاده بودم به جانش به جان کاغذی ک ردیف بود از رویاها از روزهایی که نقشه میکشیدم از آدم هایی که برای خود ساخته بودم از برد هایی که همه را باخته بودم پاک میکردمو بلند بلند به پهنای صورتم میخندیدم مجنون بودم مجنونی

برچسب: نویسنده: بهنام قنبری‌پور تاريخ: يکشنبه 4 ارديبهشت 1401 ساعت: 11:26

تو میدانی

گاهی خسته میشوم از واقعیت چمدانی از آرزوهایم میبندم خط سفید جاده را میگیرمو میزنم به دل خیال بی مهابا به دنبال توهمی شیرین راه را طولانی تَرَش میکنم گاهی جهت استراحتی کوتاه زیر سایه ی درخت خاطرات قدری مختصر گذشته را میشمارم روزهایش خاطراتش عشقو لبخندش و گاهی تلخی مثل زهرش و باز منو این چمدانو این جاده از روشنایی شروعو به تاریکی خاتمه آه که پایانی ندارد خیال و چقدر خوش است این مسیر نه مانعی و نه سرابی آنطور ک خودم باب میلم باشد جاده ش را میسازم یک به یک

برچسب: نویسنده: بهنام قنبری‌پور تاريخ: يکشنبه 4 ارديبهشت 1401 ساعت: 11:26

روزی میرسیم بهم

از پس مهتابی روشناز پشت ابری سپیداز ماورای وهم و خیالاز واقعی ترین رویای مناز آنجا که میدانی مطلب روزی نیلوبلاگمیرسی به من...از همانجا مرا پیدا کندستم را بگیر با خود ببرمن را که سر تا سر تو را عاشقممنکه لحظه ها سلاادامه مطلب

برچسب: نویسنده: بهنام قنبری‌پور تاريخ: دوشنبه 24 آذر 1399 ساعت: 18:26

باران

چشم دوخته بودم منبر مطلب باران نیلوبلاگی که زیبا میباریدو خاطرات من را شوک میداد تا زنده شودنفس در من به شماره میرفتو هر قطره باران کوبشی از برق چشمانت بودیادت می آید؟ من و تو و باران را؟یادت می آید قائم شدنت در آغادامه مطلب

برچسب: نویسنده: بهنام قنبری‌پور تاريخ: دوشنبه 24 آذر 1399 ساعت: 18:26

یاد تو...

هر از چند گاهیکاملا اتفاقی بدون نشانیمطلب یاد نیلوبلاگ تو میوفتم شاید اشتباهیشاید با نامی هم اسم توشاید با عطری مشابه عطر تویا که صدایی... نه صدا نهصدای تو پهنای عشق بوددلیل سرودن های منو شعر بودصدای تو تشویش قلب مادامه مطلب

برچسب: نویسنده: بهنام قنبری‌پور تاريخ: دوشنبه 24 آذر 1399 ساعت: 18:26

بی کسی...

هرچه بر در خانه زدم عبث بوداین خانه شکل حیله ای از قفس بودزندانی شدم در حصار این دل گرفتناما کس نفهمید این تن به تمنای نفس بودشب را گز کردم در سراچه خیالماین دل انبوهی از غم نهان بودحیف که تنها باید مادامه مطلب