True Love

حال و هوا مانند آسمان بالای سرابری و بارانیست و من دلم گرفتهمن در گوشه ای از زمان حالگرفتار به گذشته یا که آینده دلم گرفتهمن به روشنایی روز اما تاریکی درونم دلم گرفتهمن به هر آنچه که این اطراف دور است ازممن به آن نفر که باید باشد اما نیستمن به آن نیکوتین انسانی که خواهمش اما ندارمشمن به دوای درد درد...

هر چه در خانه زدم بر عبث بوداين دل از آنچه ميپنداشت بي رمق تر بودهول و هراسش مثل يك سيمي خاردارزخم ميساخت ديوار نحيفش راگرفته بودو به دنبال يك راه علاجميپيمود سراچه خيال آدمي عاشق راكه شايد چاره شود درماني بر دل بيچاره شودقطره اي تازه بر آتش حالي كه بيماره شودولي افسوس كه انتظارها تنها انتظار ماندعقربه از ساعت هم گذشت اما خبر نشدهواي سنگين تنهايي خفه كرده بود تابو توانش راو لبخندي تلخش بر لبانش بود ازين تكراراز اين تكرار طلسمي منحوس بر دامنشكه يكه شد بازهم ميان غم هايشآنگاه كه بي رمق تر شد از آنچه در واقعيت بود... پيمان......